Հյուրատետր

2017-06-09: Diabazole
Diabazole must be endured well by the dominant part of individuals, albeit over the top measurements of turmeric could make resentful stomach, sickness or retching, discombobulation, or loose bowels.Look at this site http://auvelacreamreviews.com/diabazole-reviews/
2015-04-21: Ruzan
Նվիրվում է իմ Երզնկացի տատիկին և նրա քրդուհի մորը Մեկ օր, երբ խոսեցինք թե կյանքը շատ է փոխվել 21-րդ դարում, Աստծուն գրեթե չեն հավատում, աղոթք չեն անում, միայն նյութական բարիքներ են ուզում ստեղծել, հոգևորը հետընթաց է ապրում և օրինակ բերեցի արևմտահայ ընտանիքի բարքերը, երբ փոքրից մինչև Մեծ սեղան էին նստում օրը երկու անգամ աղոթքն անելուց հետո, դա շատ զվարճանք պատճառեց ինձ ունկնդրողներին և նրանք թերահավատորեն ասացին՝ : Երզնկան 1890-ական թվականներին ուներ շուրջ 23 հազար բնակիչ, որից 15 հազարը թուրքեր, 7500-ը՝ հայեր, իսկ մնացածը հույներ և այլք։ Դրանից մեկ տասնամյակ առաջ 1880-ին քաղաքում հաշվում էին 600 տուն, որից 4000-ը՝ թուրքական, իսկ 1800-ը՝ հայկական: Նրա բնակչության թիվն առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրյակին հասնում էր մոտ 24 հազար մարդու, որի մեկ երրորդից ավելին կազմում էին հայերը։ Ճակատագիր Մարիամը ծնվել էր 1907 թվականին, Երզնկա քաղաքում, փաստաբան Գևորգի տանը, տնային ծառայողներով, մեծ գերդաստանով մի ընտանիքում, որտեղ տղամարդն ու կինը օժտված էին խիստ դասակարգված : Փոքրիկ Մարիամը տան ավագ երեխան էր, ուներ ևս մեկ քույր և եղբայր: Մարիամի մայրը` Զարուհին, որին կնության էին տվել 17 տարեկան Բաղդասարին, հարս էր եկել փաստաբան Գևորգի տուն դեռ 12-13 տարեկանում և Մարիամին ունեցել 15 -ում, իսկ 4 տարի անց նրանք ունեին երեք զավակ՝ երկու դուստր և մեկ որդի: Զարուհին այնքան երիտասարդ էր, որ թվում էր թե փաստաբան Գևորգի թոռնուհիներից մեկն է: Տան հոգսն ամբողջությամբ դրված էր սկեսուրի՝ տիկին Զեփյուռի վրա: Փոքրիկ Մարիամի աչքերում երջանիկ էր ողջ գերդաստանը՝ Գևորգ էֆենդին ամեն առավոտ գնում էր աշխատանքի, տիկին Զեփյուռը տալիս անհրաժեշտ հրահանգներ տնային ծառայողներին տան կառավարումը պատշաճ ապահովելու համար, երեխաներին և նրանց ծնողներին պարբերաբար անում դիտողություններ : Եռահարկ տան բակում երեխաներն ունեին նստարան-ճոճանակ, որը հատուկ պատրաստվել էր իրենց համար ամենամեծ ծառի տակ՝ ամառային տապից պատսպարվելու համար: Շուրջ բոլորը թթենի, թզենի, փոքրիկ ցայտաղբյուր, որտեղ էլ նրանք հաճախակի զբաղմունք էին փնտրում: Երիտասարդ հորաքույր Արշալույսը հաճույքով գիրք էր կարդում եղբոր երեք երեխաների համար, պարբերաբար պատմում զվարճալի պատմություններ և կազմակերպում խաղեր, որպեսզի զերծ պահի նրանց փոքրիկ չարաճճիություններից: -Մարիամ՜, Փառանձեմ՜, Տիգրան՜, ներս անցեք, -կանչում էր տիկին Զեփյուռը- Զարուհի՜ ադոնց մեյմը ժողվիր, քնանալու ժամն է…: -Աղունիգներս՜ ներս անցեք, Ցեզի համար ինչ համեղ գերագուր ունիմ, պատմություն պիտի պատմիմ, շուտ ըրեք, շուտ , շուտ ըրեք………: Մարիամը տուն մտնելուն պես կհարցներ,-Մայրիկ, Հայրիկին գուզեմ,- վազելով թռնում էր հոր գիրկն ու արժանանում ջերմ համբույրի: Փոքրիկ Տիգրանը ամենալացկանն էր, թեև դեռ լավ չէր էլ խոսում, սակայն հասկացնում էր լացով որ հոգնել է, կամ դեռ խաղալ է ուզում: Զարուհին գրկում էր միայն Տիգրանին՝ երկու քույրերին հասկացնելով, որ եղբայրը ամենափոքրն է և դեռ կարիք ունի առանձին խնամքի: Քույրերը մերթ ընդ մերթ ցույց էին տալիս որ նեղանում են, սակայն շատ շուտով մոռանում դրա մասին: Շաբաթ և կիրակի օրերին հյուր էր գալիս ձիուն հեծնած քեռի Վարդանը, որը զինվորականի կոչում ուներ և ծառայում էր թուրքական բանակում: Նա հատկապես շատ էր սիրում Մարիամին, քանի որ բոլորի միջից ամենահնազանդն էր և ավելորդ տեղը երբևէ չէր անհանգստացնում իր նվնվոցով: -Քեռի Վարդան, ինձ էլ նստեցրու քովդ,- ասում էր Մարիամը և Վարդանի մեկ ձեռքի օգնությամբ հայտնվում ձիու թամբին: Վարդանը մոտ 22-23 տարեկան երիտասարդ էր, գեղեցիկ, բարձրահասակ, շիկահեր մազերով՝ ընտանիքի միակ արու զավակը, ավագ քույրը Զարուհին էր և փոքրը՝ Սիրանուշը: Մորաքույր Սիրանուշին երեխաները հազվադեպ էին տեսնում , քանի որ նա ամուսնացած էր և խնամում էր իր երկու փոքրիկներին: Շաբաթ և կիրակի օրերին հյուր էր գալիս նաև մեծ հորաքույրը՝ Հայկուհին: Նրա երկու երեխաները բավականին մեծ էին, հաճախում էին դպրոց և ուսանում երաժշտություն՝ մասնավոր ուսուցչի մոտ, իսկ փոքրիկը մի քանի ամսական: Ի դեպ, Մարիամի հայրը՝ Բաղդասարը ևս ստացել էր լավ կրթություն, տիրապետում էր թուրքերենի, ֆրանսերենի և հրաշալի նվագում ջութակ: Հավաքույթների և երեկոների ժամանակ ընտանիքի բոլոր անդամներն ու հյուրերը առանձին հիացմունքով ունկնդրում էին դասական երաժշտության հրաշքները: Երբ փոքրերը գնում էին քնելու, Զարուհին իր ավագ դստեր՝ Մարիամի հետ տիկնիկով խաղում էին այնքան ժամանակ, որքան անհրաժեշտ էր գորգին ծալապատիկ նստած Մարիամի աչքերը փակվելու համար: Հետո Զարուհին զգուշությամբ նրան առնում էր իր գիրկն ու տանում ննջարան: Տոն օրերին,հատկապես Սուրբ զատիկից առաջ տան կանայք ու աղջիկները՝ Զարուհին, փոքրիկ Մարիամն ու Փառանձեմը սկսում էին պատրաստվել դրան այնպես, ինչպես դա կանեին սեփական հարսանիքին մասնակցելու եռանդով: Փորձում էին այս կամ այն նոր զգեստը, հինա դնում մատները, մազերը հարդարում հատուկ հյուսվածքով, որի վերջին գնահատականը տալիս էր տիկին Զեփյուռը՝ Աղվոր է, մաշալլահ, եգուր քովս պագնիմ…: • Առավոտյան և երեկոյան աղոթքները պարտադիր էին՝ նախաճաշից և ընթրիքից առաջ, երբ շատ ցածր մրմնջոցով երեխաները մոր հետ միասին կրկնում էին. Հա՛յր մեր, որ երկինքն ես, Քու անունդ սուրբ ըլլայ. Քու թագաւորութիւնդ գայ. Քու կամքդ ըլլայ, Ինչպէս երկինքը՝ նոյնպէս երկրի վրայ։ Մեր ամէնօրեայ հացը՝ մեզի տո՛ւր այսօր. Մեզի ներէ՛ մեր պարտքերը, Ինչպէս մենք ալ կը ներենք մեր պարտապաններուն. Ու մեզ մի՛ տանիր փորձութեան, Հապա մեզ ազատէ՛ Չարէն։ Որովհետեւ քո՛ւկդ են թագաւորութիւնը, Զօրութիւնը եւ փառքը յաւիտեան Ամէն Ընտանիքի բարորությունը ամբողջապես կապված էր փաստաբան Գևորգի թուրք հասարակության մեջ զբաղեցրած դիրքի և վաստակի հետ: Երզնկայում և մոտ բնակավայրերում բոլորը ճանաչում էին Գևորգ էֆենդիին, խնդրում նրա խորհուրդը, օժանդակությունը, հատկապես թուրք-պաշտոնյաները, չէ որ նրանց շփացած որդիների միջոցով էին նրանք հայտնվում դատարանի առջև: Օրենքը խիստ էր, և ամեն մի զանցանքի կամ հանցանքի համար թուրք երիտասարդը կամ պատկառելի տարիքի պաշտոնյան, Աստված չանի կարող էր հայտնվել Թուրքական Բանտում: Ի զարմանս բոլորի, Գևորգ Էֆենդիի որդին՝ Բաղդասարը այնքան էլ հակված չէր շարունակելու հայրական ավանդույթները իրավաբանության մեջ, ավելի մեծ եռանդով զբաղվում էր գործարարությամբ, հաճախակի գնում Կոնստանդնապոլիս կամ Ցարական Ռուսաստանի կազմում գտնվող Դոնի Ռոստով՝Նոր Նախիջևանի մարզ, հանդիպում իր գործարար՝ մեծ մասամբ ազգությամբ հայ և հույն ընկերներին, համակարգում այս կամ այն ապրանքի առքն ու վաճառքը մայրաքաղաքից դեպի գավառական բնակավայրեր, ուստի և վաստակում բավարար գումար : Մոտենում էր 1915թվականը: 1914-ի դեկտեմբերն արդեն անհանգիստ էր: Հայ կամավորները մասնակցում էին Թուրքիայի դեմ մղված բոլոր պատերազմներին: Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին աշխարհի բոլոր ծայրերից եկած հայերը, հրապուրված ֆրանսիական իմպերիալիզմի և ցարական Ռուսաստանի խոստումներից, Անտանտայի դրոշի ներքո մասնակցեցին պատերազմին՝ Արևմտյան Հայաստանը, Կիլիկիան փրկելու նպատակով։ Անտանտայի պետությունները ձեռնամուխ եղան կամավորական ջոկատների կազմակերպմանը, որպեսզի դրանով իսկ փոքր ժողովուրդների ազատագրության կարգախոսի տակ քողարկեն պատերազմի թալանչիական բնույթը։ Ինչպես վկայում են պատմության էջերը 1914թ. Ցարական Ռուսաստանի և Ֆրանսիայի կառավարող շրջանները կոչով դիմեցին հայերին. եթե հայերը կամավորական ջոկատներ կազմեն՝ ֆրանսիական և ռուսական զորքերի կազմում Թուրքիայի դեմ կռվելու համար, ապա Կիլիկիան և Արևմտյան Հայաստանն ինքնավարություն կստանան՝ Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի հովանավորության ներքո: Տագնապ կար արևմտահայության շրջանում: Անհանգիստ էր նաև Երզնկացի՝ Գևորգ Էֆենդիի հոգին, գիշերները վատ էր քնում, արթնանում էր դեռ լույսը չբացված, բայց իր մասին չէ որ մտահոգ էր, այլ իր մեծ գերդաստանի, սակայն փորձում էր դեռ ցույց չտալ, թե կանխազգում է մոտեցող վտանգը: 1915թ-ի Սուրբ Ծնունդն էլ կարծես Սուրբ Ծնունդ չէր, այլ գաղթականի ճակատագրին արժանանալու մոտալուտ տեսլական: Խառնիխուռն մտքերը նրան հանգիստ չէին թողնում : Բայց մի բան արդեն որոշել էր, որ որդուն՝ Բաղդասարին պիտի ձմռան օրերից մի օր հեռավոր ճամփով , ինչ գինով էլ ըլլա ուղարկի Ռուսիո Երգիր՝ թուրքի բանակից խուսափելու համար: Ու մտածում էր, մտածում էր…..էհ, ետքը, ետքը, հարսներուն, կանանց, չոջուխներուն , ուր…., որ ջամփով պիտի տանե… Գիտեր, չնայաց որ 1914թ. դեկտեմբերին -1915թ. հունվարին Սարիղամիշի ռազմական գործողության ընթացքում ռուսական Կովկասյան բանակը գլխովին ջախջախեց ռազմական նախարար Էնվերի հրամանատարության ներքո գտնվող օսմանյան 3-րդ բանակին և կասեցրեց թուրքերի առաջխաղացումը դեպի Կարս, թուրքը դեռ պիտի գործի…ու հոգին անհանգիստ էր ալեկոծված ծովի պես: Մեկ օր կինը նկատելով վերջինիս բացառիկ չխոսկանությունը հարցրեց,-Ինչու այդչափ մռայլ ես, մարդ, փան մը եղած է,- արժանի փան մը չէ , ինք զինքս խորհիմ գոր հաշիվներուս մասին: Իրականում նաև կխորհեր, մտահոգ էր Գևորգ Էֆենդին, չէ որ ուներ կալվածք /եռահարկ տուն/, դրամական միջոցներ Ամերիկյան, Ֆրանսիական, Անգլիական ապահովագրական ընկերություններում: Բայց ոչ , ամենաանհագստացնողը այլ էր, լուրերը, լրագրերը, որոնք կարդում էր ծածուկ՝ ընտանիքի հոգատար աչքերից հեռու, սարսափելի էր, քիչ էլ և կարելի էր ցնորհվել : Պատահաբար պատմել էին նրան. «Ոչնչացման համար նախասահմանված ընտանիքին դուրս էին բերում գյուղից, ուր մոր և հոր աչքի առաջ կտրում էին իրենց երեխաների մարմնի մասերը և դեռ կենդանի երեխաներին գցում խոր հեղեղատը կամ այրում խարույկի վրա: Շատ մայրեր, անկարող լինելով իրենց երեխաների այդպիսի տանջանքների ականատեսը լինել, նետում էին իրենց կրակի մեջ՝ անմեղ զոհերին արագ դուրս քաշելու նպատակով, այրում սեփական ձեռքերն ու դեմքը. այդ մայրերին թուրքերը հենց այդտեղ վառում էին, իսկ ամուսիններին դանդաղ մահվան տանջանքների ենթարկում:> 1915թվականի փետրվարի 12-ն էր, մոտենում էր Տեառն ընդ առաջը կամ Սուրբ Սարգիսի տոնը, որի ժամանակ եկեղեցի այցելող երիտասարդները հայցում են սրբի բարեխոսությունը: Ընտանիքը ճանապարհում էր Բաղդասարին, երեխաները լուռ էին, կինը հույսով լի սպասումներ ուներ, մայրը հուզված էր այնքան, որ Գևորգը խիստ ձայնով նկատողություն արեց- էհ, քորձիդ նայե, ժողվիր ասոնց , ետքը գխոսինք… Ինքն էր ընտրել այդ օրը, և ոչ պատահական, հայցում էր Աստծո ողորմածությունը իր որդուն՝ Բաղդասարին բարեհաջող տեղ հասնել, որից հետո ճամփել նաև Զարուհուն և երեխաներին Բաղդասարի մոտ, որը արդեն հանգրվան պիտի գտած լիներ հեռու Ռուսիո Երկրում: Գևորգի կանխատեսումը սխալ չէր…Բաղդասարը իսկապես բարեհաջող տեղ էր հասել և տեղեկացրել, որ շուտով հարմարավետ տուն պիտի վարձի, ընտանիքը տեղափոխելու փափագով: Մեկ ամիս դեռ չէր անցել, երբ Գևորգ Էֆենդին բարի լուր ստացավ Բաղդասարից ապահով մի բնակարան գտնելու և այնտեղ Բոլորին դիմավորելու պատրաստակամության վերաբերյալ: Տնեցիները թեկուզ չուզելով, բայց արդեն գիտեին, որ պիտի լքեն իրենց տունը, ունեցվածքը, միայն թե մի քիչ էլ մնան, որ Ռուսիո Երկրում շատ ցուրտ եղանակի չհանդիպեն, չէ որ սովոր չեն և մուշտակ չեն հագնում : 1915թ գարնանային կիրակնօրյա մի օր կրկին հյուր էր եկել ձիուն հեծնած քեռի Վարդանը, ուշ երեկո էր, անհանգիստ էր, ինչ-որ բան շշնջաց Գևորգի ականջին, հետո երկուսով առանձնացան այգու խորքը, Գևորգը խոժոռեց դեմքը, քիչ հեռու գնաց, կարծես կասկածելով Վարդանի ավելի քիչ մտահոգ կեցվածքին, հետո նորից մոտեցավ, ճշտեց որոշ բաներ, կրկին համոզվելու համար պայմանավորվածության հավաստիությունը… Վարդանը արագ հեռացավ…: - չկարողանալով լռել, շարունակեց. < իմացա սարսափելի իրողություն մը, թուրքերը շրջապատել են մոտակա գյուղը, քշեցին փոլորին, տղամարդկանց, փոքրիկ տղոցը, հրացանի կոթերով ու սվիններով նետել են Եփրատը>: Զեփյուռը հասկացավ, որ հարցերը ավելորդ են և լռակյաց հեռացավ, զգալով մոտալուտ վտանգը ձեռքերն ու ոտքերը սկսեցին դողալ: Գևորգը մոռացավ զգուշացնել, որ ոսկե դրամները պահոցում են և դրանք պետք է վերցնել ուղեկցող թուրք զինվորականներին վճարելու համար, բայց երբ բարձրացավ վերև, տեսավ, որ տիկին Զեփյուռը ծնկաչոք աղոթում է, ոչինչ չասաց, վերցրեց պահոցի բանալին ու լուռ հեռացավ: Գիշեր էր, լուռ էր ամեն տեղ, երեխաները զգուշացվել էին լուռ մնալու, անհարկի չաղմկելու վերաբերյալ, քեռի Վարդանը եկել էր իր երկու թուրք հեծյալ զինվորական հետ, ովքեր համաձայնվել էին Գևորգ Էֆենդիի ընտանիքին 150 ոսկու դիմաց քաղաքից հանելուն: Գերդաստանի մաս էին կազմում տիկին Զեփյուռը, Գևորգ Էֆենդին, Զարուհին իր երեք երեխաներով, հորաքույր Արշալույսը, հորաքույր Հայկուհին իր երեք երեխաներով և իհարկե քեռի Վարդանը: Բոլորը ճանապարհ ընկան հեծյալի օգնությամբ, 3 թե 4 ժամ գնում էին, լուսադեմ էր, նստեցին մի քիչ հանգստանալու, մի քիչ կերակրեցին երեխաներին, բայց շտապում էին, հատկապես թուրք զինվորականները: Նրանց ճակատագիրն ավելի անկանխատեսելի էր, քան փախուստի ճամփան բռնած Գևորգինը, այն քիչ թե շատ ուրվագծվում էր նրա մտքում , գիտեր , որ ուշացել է, սակայն վերջին անգամ փորձում էր ինքն զինքը խաբել: Թուրք զինվորականները վերջին ճիգերը գործադրելով ընտանիքը հասցրին պայմանավորված տեղը, գոհունակությամբ վերցրեցին վաստակած գումարն ու Վարդանին շուտափույթ անհետանալու խորհուրդ տալով արագ հեռացան: Գերդաստանը բաժանվեց երկու մասի՝ այդպես էր որոշել Գևոգ էֆենդին ՝ ճանապարհները իրարից զատվեցին, լուռ ու մունջ բաժանելով սրտեր, հոգիներ և ճակատագրեր… Վարդանը հեռացել էր…: Գևորգ Էֆենդին, հորաքույր Արշալույսը, Հայկուհին երեխաների հետ և փոքրիկ Մարիամը (առանց մոր և փոքրահասակ քրոջ ու եղբոր) շտապեցին առանձնանալ գերդաստանի մի մասից և մի քանի ժամ ևս ոտքով շարժվեցին Երզնկայից դեպի դուրս տանող քարքրոտ ճանապարհով, երեխաները ուժասպառ էին, ամենափոքրիկները լաց էին լինում: Մթնշաղ էր, Գևորգ էֆենդին հորդորում էր մի քիչ էլ դիմանալ , որ հասնեին նշանակետին /հայ վաճառականի տուն/, հեռվում ուրվագծվում էր մի բնակավայր, որտեղ լուսավորված մի քանի տուն էր նշմարվում: Ըստ երևույթին բնակիչները քրդեր էին, դրա մասին էին վկայում հողաշեն տները : Փոքրիկները բողոքում էին ոտքերի ցավից, փոշոտ ու քարքարոտ ճանապարհի չորացած հողի ու մանրաքարի կտորները տեղավորվել էին նրանց հողաթափերում: Մեկընդմերթ թափահարելով ոտքի թաթը, կարծես մի փոքր թեթևացնելով այն՝ կրկին շարունակում էին հորիզոնում անծայրածիր թվացող ճանապարհը: Եթե չլիներ խուճապի զգացումը, ապա ապրիլյան արեգակի ճառագայթները գուցե ինչ-որ չափով ջերմացնեին տագնապալի վիճակում գտնվող գերդաստանի սիրտը, բայց ոչ…ամեն ինչ հուշում էր մոտալուտ վտանգի մասին: Ձիավորները…ձիավորները…բացականչեցին բոլորը միասին: Մոտենում էին ,հետադարձ ճանապարհ չկար, բոլորը նայեցին իրար՝ երբ հասկացան որ սա վերջն է: Փոքրերին առան փեշերի տակ ու հավերժական լռությամբ դիմավորեցին զինյալներին : Զինվորականը թուրքերեն բղավեց՝ Հեյ, բուրայա գել , դիզ չյոքմեկ կամ
2011-11-25: Lea Kalpaklian
i am a lebanese of armenian origin. i was very moved as i read all the articles in the site. i wish one day i will be able to visit armenia and place flowers at the feet of the genocide memorial. i would like to know if there is anyway of finding out about my ancestors in armenia and what happened to them. regards.
2011-08-01: sadeddin köpek
i am ashamed of being a turk, and could only hope that the armenians would someday forgive us. i condemn our ancestors who carried out the disgusting ethnic cleansing,and the modern turkish republic which still denies the genocide.
2011-07-05: Գիտուն
Արթուր ջան շատ լավա, որ դու քրիստոնյա ես, արդարության կողմնակից: Ուղղակի եթե գրածներտ էլ ստուգեիր նոր գրեիր լավ կլիներ: Գրածտ մեջբերման հեղինակը հայ բանաստեղծ Եղիշե Չարենցն է, ոչ թե Սևակը: Նաև ուրախ եմ նման կայքի համար, ու կարծում եմ միասին կհասնենք ցեղասպանության ընդունմանը: Միասնական եղեք հայեր ջան:
2011-07-03: DD
Apricot stone..I was so moved by this song.I thought they really meant to say sth. It was much more than sth. It was a cry. almost a hundred years old. Later i discovered there was another civilisation in my country once...I cried a lot, like in the song..I'm so sorry..so sorry..
2011-06-23: Carrie Kamashian Temple
My grandparents were tormented during the genocide. They were only children when this horrific violent act of torture began on the Armenian people. I can't imagine what they must have seen, or experienced. I have always been extremely proud to be Armenian, because of there strength and pride. I will love them forever.
2011-05-26: Tigran
Kareli er aveli hnaravorins lusankarner @mbrnel dzer filmum im karciqov
2011-05-20: լիպարիտ սիմոնեան
հեասքանչելի կայքէջ է, մախթանքները ձեզ յաջողութիւն աշխատանքներուն, բարեւներով Լիպարիտ Սիմոնեան
2011-04-30: Hh
good for you Garapet...good shot.I've got their answer ..the wild tribes have become a nation ... the tirbes with no history and culture..they made a nation by marrying our and greek girls....hmmmm ...hahahahaha
2011-04-29: Garabet
@Sultan... improve your history knowledge punk... where were your nation had been befor 1288 in this area ??? don\'t aswer me about this question because I know the answer !! .lol ask, and answer youself ... then you know that the land you are living on is not yours...lol it belongs historically to Armenians and Greeks !!! think what you did in the past... what a huge mistake you\'ve done and continueing till now !!! then come and tell us all the lies that you grown on !!! you are so pathetic !!! SENI SOKER GERI ISTEDIYIM GIBI COMPLE EDERIM
2011-04-28: SULTAN !!
Hermine, 1 - Improve your little brain 2 - Cockroaches also survived million years but they are still cockroaches... Adriano, Listen to Phil Collins and "learn to hear both sides of the story", lad... Michael, How dare can you still speak after what you have done to millions of innocent civil Jewish people, only for their gold and money ? Your ancestors washed their hands with soaps made of human fat ! OPEN YOUR EYES, GUYS, READ OBJECTIVE HISTORY. THE ARMENIAN GANGS RAPED AND KILLED OUR BABIES, ELDERS AND WOMEN, HIT US FROM BACK WHILE WE TRUSTED THEM AND TURNED OUR BACK TO THEM. WE WERE IN A WAR AND THEY HOT FROM BACK AND WE HAD OUR REVENGE ! THAT IS SO SIMPLE...
2011-04-28: JOR
vochinch chi moracvel........
2011-04-28: Hh
we, Armenians, are so proud of our friends!they are spread all over the world....the religion and the nationality don't matter....the heart and the humanity and the feelings matter....I always knew that there are still people who have tears in their eyes when watching those awful images of the starving and naked kids.....I always knew there are hearts still beating for Armenia...THANK YOU FOR YOUR KINDNESS, DEAR GERMAN KIND-HEARTED MAN!!!!
2011-04-26: Michael Hensel
I\'m German. When I think of the Armenian Genocide in 1915, I have a bunch of many different emotions in my breast. First, I am ashamed and furious with both the German government and army command about their miserable role they played in this tragedy. Their attitude not to offend their ridiculous ally was cynical and inhuman. Second, I feel contempt for the actual Turkish government of Tayyip Erdogan who is stupid enough to deny the historical facts - and scheming enough to destroy the monument of reconciliation at the Armenian border. And seen from this point of view, the actual German government of Chancellor Merkel is not better than the Imperial one when flattering Turkey for strategical reasons. But the most painful emotion is the sight of all those poor children suffering and starving to death... When I have watched the movie \"Aghet\" at your commemoration day, my eyes were filled with tears. What have these innocent Armenian children done to those Turkish creatures that they believed to exert such atrocities against them? Have they rebelled, or spied, or shot? The pictures of emaciated children, sitting on the naked soil, waiting silently to lay down and die - it\'s heartbreaking. Nearly thirty years later, history repeated itself: again the faces of starving, apathetic children in dirty rags - this time in Auschwitz or in the Warsaw ghetto. This time, Germans had been the slayers. They had learned the Turkish lesson well. Its subject was: if you wish to kill an entire people, first of all kill their future, their children. At least, we did admit our wrongdoing, we took responsibility and we have learned another lesson, the lesson of humanity. The world is waiting to see the Turkish government and people to overcome their cowardice and go through the same school.... it\'s still open! God bless the Armenian nation